40810190

Blog week 18

Sun, 04 Oct 2026 13:42:23 GMT

Missen

De eerste maand voelt het als vakantie. Maar op een gegeven moment komt ook het gemis.

Van hele kleine dingen zoals mijn lievelingsbrood kunnen kopen, tot dingen die ik normaal elke week doe zoals Aqua joggen. Maar ook hele grote dingen zoals bruiloften van vriendinnen en familie. Dat voelt wel heel dubbel om op zo’n belangrijke dag er niet bij te zijn voor hen. En typische Europese dingen zoals natafelen. Vooral hier in Zuid-Amerika wordt je bord soms nog net niet onder je neus weggehaald.

Ik mis mijn tuin, ons huis en Amsterdam! Maar ik kan aan de andere kant zo genieten van een huiselijke sfeer in een hostel of blij zijn van een nieuw favoriet koffiezaakje in een nieuwe stad.

Maar ik mis vooral de mensen. Familie, vrienden, buren en collega’s. En contact via whatsapp, mail, social media of bellen is dan ook superfijn.

Met mijn vader en broers bel ik vanaf het begin al elke week. En daardoor hebben we zelfs meer contact als gezin dan normaal. Omdat mijn broertje voor Cirque du Soleil veel reist is het tijdverschil normaal onhandig. Maar omdat hij en ik al paar maanden in dezelfde tijdzone zitten is het nu makkelijker te plannen. Het eerste deel gaat standaard over voetbal, net als thuis bij mijn vader. Daarna kletsen we over hoe het met iedereen gaat en delen we nieuwtjes of onze reisplannen.

En afgelopen tijd beeldbel ik ook steeds meer met anderen en dat vinden zowel Joris als ik erg fijn. Natuurlijk zijn we veel op pad maar het lukt vaak wel een momentje te vinden.

Ook geniet ik er op afstand van als vrienden of familie afspreken om iets leuk te gaan en is er geen jaloezie. Ik vind het ook fijn om te merken dat je iemand mist, en dat dus veel mensen zo dierbaar voor mij zijn en zo gewenst in mijn leven.

Dan iets wat ik helemaal niet mis: koken.

Normaal kook ik thuis graag. Maar sinds we op reis zijn heb ik maar twee keer gedaan. Of een gebakken eitje in een hostel. En eigenlijk mis ik het helemaal niet. Maar wees niet ongerust als je graag bij ons komt eten. Het komt omdat bij koken ook alle ingrediënten en materialen horen. En op de meeste plekken zijn we te kort om de lokale marktjes af te struinen op zoek naar lekkere producten. En tja waar ben ik sowieso zonder magimix of mandoline;) In Azië verwacht ik wel een aantal kook-workshops te gaan doen, dus wie weet pak ik het daarna weer op tijdens onze reis.

En ook hier geldt: dingen kunnen naast elkaar bestaan. Want ondanks het missen van dingen en mensen, zijn we nog lang niet klaar met reizen. Ik kijk uit naar alle mooie plekken waar we naartoe gaan. En de leuke mensen die we onderweg ontmoeten. Vandaag komen vrienden Mike en Mirko ons opzoeken in Buenos Aires! Dus een klein beetje minder gemis.

Blog week 17

Mon, 28 Sep 2026 14:24:48 GMT

Boottocht

Afgelopen week hebben we een 4-daagse boottocht gemaakt van Puerto Montt naar Puerto Natales in Patagonië in Chili. We hadden er al eerder over gelezen in de Lonely Planet maar het was erg duur. Maar toen noemden Joe en Sandra, die we in Machu Pitcchu ontmoet hebben, het opnieuw. En bleek de prijs in laag seizoen mee te vallen. En als Hoofd budget kan ik altijd wat schuiven. Een paar maanden voor onze wereldreis ben ik met mijn vader op Rijn-cruise in Duitsland geweest, dus dit leek mij een fantastische upgrade.

De boottocht werd een paar keer uitgesteld door het weer. Joe en Sandra hadden eerst geboekt voor 19 september. Dat werd bij onze boeking al verplaatst naar 22 september, en later nog een paar keer. Dat had vooral met de harde wind te maken. Daardoor kon het schip, of eigenlijk moet ik Ferry zeggen, niet in de haven aanmeren of kreeg geen toestemming van de haven om aan te meren. Puerto Montt is niet het meest leuke stadje en het weer was erg nat en grijs. Na twee dagen zijn we van hotel gewisseld en hadden we uitzicht op ander deel van de baai. En daarmee het geluk om dolfijnen voor ons hotel te zien. En zagen we de ferry rondjes varen in de baai.

Maar afgelopen donderdag konden we alsnog vertrekken. We sliepen in onze eigen hut met een stapelbed, badkamer en klein raam voor prachtig uitzicht over het water. Omdat we in het laagseizoen zitten waren er niet heel veel andere toeristen. Er kunnen 244 personen op de boot, maar wij waren met groepje van ongeveer 15. En daarnaast nog een groep die een opleiding deed en chauffeurs van de vrachtwagens op het schip.

Het was heel leuk om Joe en Sandra weer te zien. Ze zijn een Amerikaans echtpaar dat zoveel mogelijk probeert te reizen sinds ze met pensioen zijn. En dus wisselen ze periodes van thuis zijn af met mooie reizen. Joe houdt op de app Been bij hoeveel procent van de wereld hij bezocht heeft.
En sinds kort doe ik dat ook. Of ik hem deze wereldreis nog ga inhalen weet ik niet. Omdat ze veel gereisd hebben krijgen we allemaal tips over handige apps, mooie route of leuke plekken om te bezoeken.

Er is drie keer per dag eten in een buffet-vorm. Dat wordt omgeroepen door de intercom. En daardoor hebben we een soort ritme en gelijk een dagindeling. Daar tussen was er geen bingo of een muziek optreden zoals op de Rijncruise. Maar was er informatie over de route, we lazen een boek, kletsten met andere passagiers of onze vertrouwde Yatzee.

En we hebben het meeste genoten van alle mooie uitzichten. Dat zo’n mooi deel van de wereld aan je voorbij trekt vind ik zo’n ontspannen manier van reizen. En ook een paar keer walvissen gezien. De eerste keer werd het zelfs door de speaker van de ferry omgeroepen en renden iedereen snel naar buiten om te kijken.

We zijn een stuk over open zee gevaren en dat deel ging de Ferry flink heen en weer. Vooral in die nacht was het daardoor lastiger om te slapen, maar gelukkig geen last van zeeziekte gehad.

Vanmiddag meren we aan in Puerto Natales. We hebben dan nog een paar dagen in het zuiden van Chili en Argentina voordat we doorvliegen naar Buenos Aires.

Blog week 16

Sun, 20 Sep 2026 14:55:49 GMT

Wijn in Mendoza

De naam van mijn blog van deze week doet vermoeden dat er nog andere blogs over wijn gaan komen. En ik denk dat er in Nieuw-Zeeland inderdaad een nieuwe blog over wijn komt.

Maar afgelopen week waren we dus in Mendoza, de wijnstreek van Argentinië. Ik wilde daar graag heen om wijnen te proeven, maar ook om een weekje in een relaxer tempo te reizen dan bijvoorbeeld in een grote stad. Of tijdens de aankomende weken in Patagonië, waar het toch allemaal wat actiever is. Precies een mooie tussenperiode.

De eerste paar dagen zaten we in een leuk hostel in Mendoza-stad. Vanuit daar konden we naar verschillende wijnhuizen toe.

En de eerste die we bezochten was Finca La Anita. Door de naam heeft dit wijnhuis voor ons een speciale betekenis. Het heeft namelijk dezelfde naam als mijn overleden tante Anita. Een paar jaar geleden hadden we om die reden al geprobeerd om deze wijn naar Amsterdam te verschepen, maar om verschillende redenen ligt die wijn nog steeds bij vriendin Yassira in Londen. Dus toen we naar Mendoza gingen wisten we dat we dit wijnhuis echt wilden bezoeken.

En het was een heel leuk bezoek. We waren de enigen die er op dat moment waren, en daardoor voelde het hartelijke ontvangst extra persoonlijk door wijnmaker Stefan en sommelier Juan. Allebei nog jonge mannen met een hart voor wijn en het wijnhuis. We kregen een mooie rondleiding en mochten wat nieuwe experimenten proeven en sloten af met een heerlijke wijnproeverij.

De dag erna hebben we fietsen gehuurd om langs meerdere wijnhuizen te gaan, zoals Mevi en Tempus Alba. Het uitzicht was prachtig, en we zaten daar heerlijk en ook de wijn smaakte daar helemaal bij!

Na ons verblijf in het hostel hadden we een paar dagen een hotel tussen de wijngaarden geboekt. Het hotel ligt net buiten Mendoza in een kleiner voorstadje: Chacras de Coria. En de focus lag ook helemaal op wijnen. Elke kamer was naar een andere druivensoort vernoemd, en wij sliepen in kamer Chardonnay. Het hotel bood ook schoonheidsbehandelingen aan waar je in een wijnbad kon liggen. Ondanks dat het erg verleidend klonk vonden we het toch een beetje zonde van alle wijn om een heel bad ermee te vullen. Wijn is om op te drinken.

Vanuit Chacras de Coria zijn we eerste dag weer op een fiets op pad geweest. Het weer klaarde gelukkig ook weer wat op.
De lente is in Argentinië net begonnen, en de dagen ervoor was de temperatuur net boven het vriespunt. Langs wijnhuis Lagarde waar we alle kleuren wijn gedronken hebben en vooral de rosé en mousserende wijn eruit sprong. De sommelier van Lagarde kende dan weer een chef kok van restaurant Nazca in Amsterdam. En met een belofte dat we na onze wereldreis daar gedag gingen zeggen vertrokken we naar de volgende halte. Bij wijnhuis Viamonte hebben we ook gelijk geluncht met bijpassende wijnen.

De dag erna zijn we lopend nog naar aantal wijnhuizen gegaan, maar troffen we er net een paar waar je ver van voren moet reserveren. Wij leven iets teveel van dag tot dag om elke dag helemaal vol te reserveren. Gelukkig konden we bij wijnhuis Alta Vista wel spontaan nog wat proeven. In een heerlijke tuin hebben we onze laatste proeverij gehad.

Ondanks dat er in Mendoza veel rode wijn is, hebben we ook wat lekker witte wijnen kunnen drinken. Mijn nieuwe favoriet is de Torrontes druif, die vooral in het Noorden van Argentinië groeit, maar waarvan een aantal wijnhuizen in Mendoza ook wijn produceren. We hebben ook een heerlijke witte wijn gedronken van een Malbec druif. En zelfs Chardonnay en Rosé lijkt hier lekkerder dan dat we eerder ergens anders proefden.

Een heerlijke tijd tussen de wijngaarden en lekker opgeladen voor de kou die ons in Patagonië staat te wachten.

Blog week 15

Sun, 13 Sep 2026 14:33:04 GMT

Bagage

Ja wat allemaal mee voor een jaar reizen? Ik heb er lang over nagedacht, blogs gelezen en ChatGTP om hulp gevraagd. Ik vond het van te voren allemaal te weinig. Maar toen ik eenmaal ging pakken was mijn tas toch weer te vol dus waarschijnlijk ben ik precies op de lijst uit de adviezen uitgekomen.

Ik heb een tas met wieltjes waar je ook een backpack van kan maken. En dus ook op je rug kan tillen. Dat is tot nu toe maar een paar keer gebeurd. Met een maximum van 20 minuten lopen met de tas. Het is toch 19 kilo, en het zit zo compact op mijn rug dat ik nog net niet omval. Maar meestal zijn de straatjes recht genoeg om het al koffer te kunnen rijden. Al zit Joris mij dan vaak uit te lachen met mijn gestuntel en prinsessengedrag. Sommige trappen red ik het zelf om te tillen, en vaak helpt Joris.

Het was best moeilijk om vooral praktische kleding mee te nemen. En niet alleen maar leuke jurkjes of schattige truitjes. Ik heb dus vooral makkelijke broeken, T-Shirts en korte broekjes mee. Qua warme dingen een trui, vestje en een regenjack. Wat niet echt waterdicht is maar het tot nu toe wel gehouden heeft.

Voor de rest toch ook veel dingen die je soms maanden niet gebruikt, zoals een snorkel, hoofdlamp, notitieboekje, extra telefoon, en nog meer van die praktische dingen. En we hebben Yatzee als spelletje mee, omdat het lekker klein is, en we het graag spelen.

Wat ik teveel mee heb:

korte broekjes
een wit tshirt is inmiddels een slaapshirt geworden want wit en zonnebrand, muggenspray en hitte doet niet veel goeds.
twee paar slippers was wat overdreven. Maar ik kon steeds niet kiezen qua kleur: rood of lila?
en al reizend kwam ik erachter dat ik 3 waaiers mee heb: hoezo?

Te weinig:

lange mouwen tops die je ‘s avonds aankan bij uit eten of leuke dingen.
ondergoed

In de eerste maanden waren de meest belangrijke dingen: zonnebrand en muggenspray. Ik heb al verschillende varianten zonnebrand versleten. En Joris is inmiddels helemaal gek van mij. Omdat we weer op zoek moeten naar die ene drogisterij die een heel specifiek Japans merk zonnebrand heeft. Ik heb mijn hele leven al een haat liefde verhouding met zonnebrand. Haat omdat het zo plakt, glimt en nooit lekker zit. En omdat ik heel snel verbrand gaat het gedurende een dag laag over laag. Liefde omdat ik anders helemaal de zon niet in kan.

En ik gebruik van die zakken, packing cubes, om mijn kleding in te bewaren. Dat scheelt een hoop in en uit gepak, zeker als je maar 1 nachtje ergens blijft. Joris zweert nog steeds bij alles gewoon in je backpack proppen.

Naast mijn koffer heb ik een kleine rugzak. Daar zitten veel standaard dingen in voor onderweg, bij een wandeling of als we een stad in gaan. In mijn zijvak zit een parapluutje van 99 gram dat ik in Japan kocht. Vooral gebruikt voor de felle zon. Verder een Japanse waaier en mijn drinkfles. In het voorvakje zitten veel losse dingen die altijd handig zijn, maar inmiddels is het wel wat veel. En niet alles is even nodig. Zo heb ik 2 maanden een paar nespresso cupjes en 2 zakjes mayonaise meegesleept. Want vast een keer handig, en zonde om weg te gooien: niet dus! Verder zitten er dingen in als zakdoekjes, handgel, zaklampje, hangslot en pennen. In het grote vak, mijn laptop, zweetdoekje, oplader, portemonnee en tasje met belangrijke papieren.

Onderweg zijn veel mensen met 2 of 3 koffers. En dan ben ik blij dat we met alleen een rugzak het vliegtuig instappen.

Inmiddels heb ik paar nieuwe dingen gekocht. In Colombia heb ik mooie hand-genaaide blouse gekocht. En nieuwe schoenen voor de avonden. En een warm fleece vest en termo-legging voor de kou in Patagonië.

En dat ik kleding-bibliotheek Lena zou missen is ook echt uitgekomen. Wat een heerlijkheid was het elke vrijdag nieuwe outfits te gaan halen. Nu sta ik op elke foto weer in dezelfde gele trui of dat ene t-shirt met die groene broek. Maar dat hoort nu eenmaal bij reizen dus we lachen er vaak om: ‘Oh doe jij dat shirt weer eens aan vanavond?’

Begin oktober komen vrienden Mike en Mirko ons in Buenos Aires opzoeken. En dan gaat er toch een kleine kledingwissel gebeuren. Sommige kleding die ik echt zat ben gaat met hen mee terug naar Nederland. Maar ook andersom, een paar dingen die ik onderweg nieuw gekocht heb, gaan met hen mee. Dan heb ik nieuwe kleding als we weer terugkomen en is het tenminste nog mooi! Oja, en mijn rode slippers gaan toch ook mee terug naar Amsterdam.

Blog week 14

Sun, 06 Sep 2026 15:37:52 GMT

Hoogte

Het was niet de bedoeling dat het in mijn blog teveel over minder leuke dingen gaat. Maar die horen ook bij een wereldreis dus ik deel ze toch maar met jullie. Het is ook de reden dat deze blog een weekje later is dan gepland.

Al weer meer dan twee weken geleden waren we in Cusco in Peru. Vanuit daar gingen het naar 1 van de nieuwe 7 wereldwonderen: Machu Picchu. Cusco ligt op ongeveer 3400 meter en op die hoogte kan je last krijgen van hoogteziekte. Van de GGD had ik tabletten gekregen. En vanuit andere steden in Peru hadden we de hoogte rustig opgebouwd. In Araquipa, wat op 2300 meter ligt, ging het nog prima. Al merkten we daar al dat we sneller buiten adem waren.

Maar in Machu Picchu werd ik al niet echt lekker. Hoofdpijn, slapjes en weinig energie. Gelukkig is het daar zo indrukwekkend dat ik er echt van heb kunnen genieten. Maar toen we terugkwamen in Cusco ging het niet echt beter. Van de pillen voor hoogteziekte ging ik heel wazig zien. Alsof ik een bril nodig had voor veraf zien, dus zijn we langs een medisch centrum geweest. Het bleek inderdaad een bijwerking en ze vonden de voorgeschreven dosis vanuit Nederland ook wat hoog. Het advies was om met die medicijnen te stoppen. Dus met een ander oplap-pakket daar de deur uit om wat beter te voelen. En het advies om niet hoger te reizen dan waar we nu waren.

We hebben van te voren al bedacht dat Joris en ik soms dingen los van elkaar zouden doen. En omdat Joris geen last van de hoogteziekte had, leek dit een logisch punt. Ik zou aan het einde van de week alvast naar Chili doorreizen en de laagte opzoeken. En Joris zou de route van de Peru Hop bus afmaken naar La Paz. En daarna via Bolivia naar Chili doorreizen.

Maar het oplap-pakket was toch niet helemaal genoeg en het werd daarna wat erger. Ik vond het heel gek om te ervaren dat de plek waar je bent zo bepalend is voor hoe je je voelt. Het voelde alsof ik zou flauwvallen en een soort algehele malaise. Toen heb ik via het hotel weer hulp in het ziekenhuis gekregen en was het advies om naar een lagere plek te reizen. Omdat ik me te slecht voelde om alleen te reizen zijn we toch samen doorgereisd naar de hoofdstad van Chili, Santiago. Een paar uurtjes verder merkten we gelijk hoe fijn het is om ‘frisse’ lucht in te ademen en niet zo snel buiten adem te zijn. Het was heel fijn om daar bij te komen, al kwam er als toegift nog een buikgriep en verkoudheid overheen. Maar inmiddels voel ik mij een stuk beter.

We hebben nog een paar hogere plekken op de planning staan, dus ik kijk per plek wat ik doe. Nu voelt het heel fijn om maar zo’n 500 meter boven zeeniveau te zitten. Door het reizen kom ik er achter dat ik in het goede land geboren ben. Ik ga blijkbaar goed op laagte. Of andersom natuurlijk. Ik ga goed op laagte omdat ik daar geboren ben.

Ook hier geen bijpassende foto's van bijsluiters en medicijnendoosjes, maar wel nieuwe foto's bij de andere foto's.

Blog week 11

Mon, 17 Aug 2026 16:26:34 GMT

Kantoordag

Bij een jaar lang reizen komt ook een hoop geregel kijken. Eigenlijk hadden we van tevoren alleen wat dingen in Mexico geregeld. En een globale planning gemaakt naar welke landen we willen en ongeveer hoelang we daar dan blijven.

Maar vanaf het begin in Mexico werd die planning al aangepast. Het was veel te leuk in Mexico-City. En we willen het ook beetje flexibel houden. Dat zorgt er soms voor dat dingen niet meer kunnen, maar het idee dat de aankomende maanden helemaal gepland zouden zijn is ook niks. Soms wisselen we ook last minute, zoals we net voordat we naar Colombia gingen. Toen hebben we besloten om Ecuador helemaal over te slaan. De tijd die we ervoor hadden deed het land geen eer aan. En zo hadden we meer tijd in Colombia, wat heel fijn was.

We proberen 1 keer per week een kantoordag te houden. Dat is nooit een hele dag, maar vaak paar uurtjes op zondag of maandag. Op zondag bel ik vaak ook even met mijn vader en broers via de gezins-groepsapp. En daarna spelen we kantoortje.

De taken zijn tijdens de reis verdeeld:

Joris is hoofd-verantwoordelijke voor de route, reizen en activiteiten.

Ik ben van de hotels, restaurants en het budget. Dat laatste is ook wel zo praktisch want zorgt ervoor dat ik niet elke dag hele luxe hotels boek. Daarnaast past deze verdeling ook precies bij wat we leuk vinden om te doen of uit te zoeken.

Qua volgorde is Joris altijd eerst aan zet. Met een globale planning van wat we in een land willen zien, hoelang we waar zijn en welke dingen we gaan doen of zien. Vaak heb ik dan al wat lijstjes met leuke hotels en restaurants. Als we dichterbij komen, hou ik in de gaten of er nog genoeg opties zijn om te slapen. En heel soms is een hotel of activiteit zo speciaal dat we alleen dat vastleggen en de rest er later omheen plannen. Mijn gouden regel is dat ik minimaal de dag van te voren wil weten waar we slapen. Dat is tot nu toe goed gelukt.

Ik heb zelf een kleine laptop mee. We hebben een excelbestand waarin de algemene planning staat, ons budget en de planning per land of regio. De websites www.reisjunk.nl en www.reisjevrij.nl zijn echt mijn favoriete websites voor routes, dingen te doen, hotels en restaurants. Daarnaast zoek ik per stad nog wat extra dingen op, en sla alles op in Google Maps zodat ik het voor later ook nog eens heb. Dus vraag maar raak als je ooit tips voor restaurants of hotels wil voor een land waar we zijn geweest.

Joris doet veel op zijn nieuwe fairphone en is grote fan om van alles in het heilige reisboek: The Lonely planet op te zoeken. En we krijgen ook veel tips van familie of vrienden.

De plekken waar we kantoortje spelen verschilt heel erg. Als we lekker hotel hebben dan blijven we daar hangen. Soms op een busstation en ook de wachturen op de luchthaven voordat we vliegen zijn handig. En vandaag en gisteren zaten we in een fijn thee of koffietentje. Bijna net als in Amsterdam.

Ook deze blog schrijf ik op kantoordag. Daarnaast maak ik van elk land waar we zijn geweest een fotoboekje voor mijn vader, waar ik een voice-memo bij inspreek met per bladzijde een toelichting. Daarna werk ik het budget bij om te zien of we niet teveel geld uitgeven. Heel streng zijn we niet, en we doen eigenlijk nooit iets niet vanwege het geld. Zo ben ik normaal ook wel, dus of ik de juiste ben op het budget te beheren zullen we volgend jaar zien.

Maar bijvoorbeeld in Peru was ons budget niet echt passend voor hoe duur het eten en slapen is. Ik heb van te voren een budget per week per land gemaakt met hulp van AI. En dat is toch niet altijd even scherp. En er is hier in Peru zoveel te doen dat het activiteitenbudget er ook snel doorheen is. Vaak is de oplossing om paar dagen in een hostel te slapen en dan zijn we wel weer goed. Of een paar dagen toast met sardientjes uit blik als lunch werkt ook goed.

Deze keer geen foto's die kantoordag in beeld brengen. Die zijn namelijk beetje saai met excelschema of websites afbeeldingen. Er staan wel nieuwe foto's van alles wat we in Colombia en Peru hebben meegemaakt.

Blog week 10

Sun, 09 Aug 2026 16:42:43 GMT

Slapen

Zoals beloofd schrijf ik in deze blog wat meer over waar we slapen. Maar allereerst dank voor alle lieve berichten na het ongeluk. We zijn inmiddels van de schrik bijgekomen. Al betrap ik mij er op dat ik soms uit voorzorg kijk hoe diep het naast de kant van de weg is. Vaak denk ik dan dat we het wel wel redden.

Tot nu toe hebben we geslapen op verschillende plekken:

4 hostels, waarvan 2 keer op een slaapzaal en 2 keer in een ‘privé’ kamer
1 keer in een Airbnb in Mexico City
1 keer bij vrienden Misha en María in Medellín
De rest in hotels waarvan de meeste keren op een kamer en soms hadden we meer een huisje of appartementje op een terrein.

We hebben drie keer in een ronde kamer geslapen. Toevallig alle drie de keren in Costa Rica. De eerste keer was in een soort iglo in Manuel Antonio. De witte huisjes waren rondom het zwembad geplaatst. Doordat het van binnen ook helemaal wit was ingericht gaf het heel veel rust. De tweede ronde variant was minder een succes. Het was een 2-persoons cyclinder kamer. Het zag er van te voren leuk uit, maar omdat het alle dagen regende in La Fortuna voelde het toch erg als kamperen. Onze laatste avond in de bergen sliepen we in een supermooi koepelhuisje met glazen ramen. Wat echt het gevoel was alsof je in de natuur sliep, en dan zonder muggen.

De meeste luxe slaapplek was ons verblijf aan het begin in Holbox. We hadden een ‘kamer’ van twee verdiepingen. Bij ons aankomst kregen we een heerlijke snack en welkomstdrankje. En het lag direct aan zee.

De minste luxe slaapplek wat het hostel in Oaxaca. We lagen op een tien persoonskamer. Nou hielp het niet dat we midden in de nacht aankwamen. Anders hadden we mischien gedurende de avond wat kunnen wennen aan de geuren in de kamer. Het was een vieze combinatie van zweet, bier en badkamer-dampen. Hierna waren we weer even klaar met grote slaapzalen.

De plek waar ik mij het meeste thuis voelden was bij María en Misha in Medellín. Ze hebben een prachtig huis en we hadden onze eigen badkamer. En ik werd blij van zoiets kleins als dat je met raam open kan slapen zonder dat je geprikt wordt door de muggen. En van weer zelf kunnen koken en wassen. We kregen elke ochtend Arepa met zachte kaas als ontbijt. En Joris en ik hebben een avond uitgebreid gekookt. We probeerden de heerlijk Sikil Pa’ak te maken die we in Quintonil aten. En keken BenB Vol liefde op de beamer.

Blog week 8

Mon, 27 Jul 2026 01:52:44 GMT

Onderweg

Deze week wilde ik eigenlijk een blog schrijven over hotels, hostels en andere slaapplekken.
Want we hebben al op veel mooie, en minder mooie plekken geslapen. Maar dat komt later.

Want afgelopen week hebben we een ernstig auto ongeluk gehad. Allereerst: WE ZIJN OK!

We hadden vanuit San José een auto gehuurd om de bergen van La Fortuna en Monteverde in te gaan. De wegen zijn in de bergen heel smal en met heel veel bochten. Maar het uitzicht is prachtig, en eigenlijk reden we best lekker naar onze bestemming. We kwamen nog een grappige Duitse bakkerij tegen. Maar in een bocht richting Monteverde raakte Joris met zijn voorwiel klein beetje van de weg af met sturen. En toen raakten we van de weg. In eerste instantie kwamen we stil in de berm tegen wat bosjes en struiken. Maar we stonden te schuin en toen kantelde de auto zo via de zijkant van de auto de helling af. We zijn met de auto een paar rondjes over de kop gegaan, en uiteindelijk 30 meter lager in het weiland van een boer tot stilstand gekomen.

Toen we naar beneden kantelden dacht ik echt dat we er geweest waren. Maar terwijl we naar beneden stuiterden leek het als in een film. Langzaam en toch ook snel. De auto beschermt veel beter dan ik had gedacht, en dankzij de gordel kwamen we heelhuids beneden. Van de auto was niet veel meer over, maar wij zijn er heel goed vanaf gekomen. Met alleen wat kleine wondjes van glas, en wat blauwe plekken hadden we een engeltje op onze schouder.

Er stonden gelijk allemaal mensen bovenaan de weg, om te kijken hoe het met ons ging. Ze hielpen ons omhoog, haalden onze spullen uit de auto en brachten ons naar een restaurant. Zelfs mijn voeten werden gewassen van alle modder die erop zat, omdat ik door de schrik een beetje wazig voor mij uit keek. Daarna zijn we door de eigenaar van het restaurant geholpen om alles te regelen. En zijn vrouw heeft ons hotel gebeld om alvast aan te kondigen dat we een ongeluk hadden gehad. Heel bijzonder om te zien hoe lief iedereen voor ons was. We hebben achteraf een bos bloemen laten bezorgen bij hen om nogmaals te bedanken.

In het restaurant hebben we paar uur op een man van de verzekering gewacht, en daarna zijn we door een taxi die de verhuur regelde naar ons hotel gebracht. Omdat de mensen van het hotel van het ongeluk wisten, werden we daar ook gelijk liefdevol ontvangen. En konden we van de schrik bijkomen. De dag erna hebben nog een check bij medisch centrum gehad. Bij mij nog een foto van mijn nek gemaakt, want die was wat stijf. Maar alles was en is in orde!

De volgende dag kregen we gelijk een nieuwe huurauto, en de dagen erna hebben we nog gewandeld door de mooie bergen in Monteverde. Daarna moesten we nog 3 uur terugrijden naar San José, dat vond ik best spannend. Maar we hebben de 2e auto veilig kunnen terugbrengen naar de autoverhuur.

Daarna zijn we doorgevolgen naar Medellin in Colombia. En logeren we bij vrienden Misha en Maria. Extra fijn om na het ongeluk bij bekenden te zijn. En we zijn afgelopen week naar Jericó geweest. Dat is een schattig stadje in de bergen van Colombia. Weer een weg vol smalle bochten, maar gelukkig kent Misha de weg goed. We hebben erg genoten, en gaan vanaf morgen Medellin verder verkennen.

Onderaan deze blog staan nog wat foto's van de auto van het ongeluk. Dat voelt ook een beetje als ramptoerisme, maar is vooral om beetje beeld te geven aan dit verhaal.

Blog week 6

Sun, 12 Jul 2026 20:02:54 GMT

Voetbal

Eigenlijk had ik nooit gedacht dat ik een blog over voetbal zou schrijven. Maar zowel in Mexico, als in Costa Rica leeft het WK heel erg. We hebben de afgelopen tijd op zoveel verschillende plekken al een wedstrijd gekeken. Soms omdat het overdag zo warm is dat 2 uurtjes in de airco, of uit de zon een lekkere verkoeling is. Of omdat we op een bus, trein of ferry wachtten. Maar vaak omdat er overal op straat schermen staan, en je komt er niet onderuit. Met twee broers en een vader die alledrie van voetbal houden, heb ik deels geaccepteerd dat het een onderdeel van mijn leven is.

We hebben met de familie van mijn vader een WK-poule. Mijn broer Peter staat vanaf het begin bovenaan, en iedereen weet dat hij gaat winnen. Er is een aparte groepsapp gemaakt, omdat niet iedereen van de familie Duijnhoven van voetbal houdt. En ik vind het erg gezellig om op die manier contact te hebben. Door het tijdsverschil is mijn meest gestelde vraag: Wie kijkt er?

De eerste wedstrijd van Mexico keken we aan het begin van onze reis, op het eiland Cozumel. We zouden daarna de ferry terug naar het vaste land nemen. En de hele zaak was ingericht met vlaggen, versieringen en in elke hoek een groot scherm. In het restaurant in Chichen Itza werd ter plekke een nieuw tv-abonnement afgesloten om ons een wedstrijd van Nederland te laten kijken. We hebben daar een grote fooi achtergelaten om hopelijk de kosten mee te betalen.

Maar toen we in Mexico City aankwamen werd het echt feest. De wedstrijd tussen Mexico en Tsjechië wilden we eigenlijk op een buitenscherm in de stad kijken, maar toen het ging regenen zijn we een restaurant ingegaan. Daar werd het groot feest na afloop van de wedstrijd, en kwam ik achter het line-dans talent van Joris. Het leukste vond ik dat veel families met 3 generaties kwamen voetbal kijken. We hebben vrienden gemaakt met Marco en zijn familie, en zijn de volgende wedstrijd daar weer gaan kijken. Dat eindigde in tequila drinken met de 80+ oude vader van Marco en de polonaise. Na afloop was het chaos in de hele stad.

Op het vliegveld van Mexico City worden bovenaan het vertrektijdenbord de tijden van de wedstrijden van die dag genoemd. Wat je daar precies mee moet als je gaat vliegen weet niemand, maar het geeft wel de urgentie van het WK aan. En ook bij aankomst is Costa Rica was het in San Jose gelijk aan. Een winkel voor tv-schermen is ook een prima plek om voetbal te kijken, en bij het busstation werd zodra er gescoord was door Argentinië, de tv even hard gezet zodat iedereen die zat te wachten de stand wist. De wedstrijd tussen Belgie en Amerika hebben we in een oud vliegtuig gekeken in Manuel Antonio.

Mijn haat-liefde verhouding met voetbal is door de sfeer in Mexico tijdens dit WK toch echt naar de liefde kant gebracht. Wat een feest is het!

Blog week 4

Mon, 29 Jun 2026 01:13:23 GMT

Eten

Deze blog kon niet lang uitblijven. Zoals jullie weten leef ik voor lekker eten.

Vorige week waren we in Oaxaca, de culinaire hoofdstad van Mexico. En afgelopen donderdag was ik jarig, en had Joris al maanden geleden een reservering voor een restaurant gedaan. Waar we precies gingen eten was tot in de ochtend een verrassing. Dus na deze hoogtepunten met eten, toch maar een extra blog ingelast.

Vanuit ons hostel in Oaxaca hebben we met groepje een streetfood toer met een gids gedaan. Daarmee langs 6 verschillende tentjes op verschillende markten geweest. Het eten van insekten is in heel Mexico erg normaal, en dat was dan ook een stop op de markt. Daarnaast heeft Oaxaca zijn eigen kaas, quesillo, wat een beetje op mozzarella lijkt maar dan wat meer in strengen is. Op de foto hieronder is het goed te zien. Verder een soort mais-chocolade melk (tejate), bbq gerechten en zoete dingen.

Voordat we met de bus naar Oaxaca reden hadden we deze Netflix docu gekeken: Street Food: Latin America . De ster van deze docu is Doña Vale. Zij maakt met haar speciale morita saus de lekkerste Memelas (hieronder). Dat zijn kleine tortillas van blauw maismeel met die heerlijke saus en de lokale quesillo kaas. Die moesten we natuurlijk proeven! Ze kosten nog geen euro per stuk, en smaken heerlijk.

Op mijn verjaardag kreeg ik in de ochetend dan eindelijk te horen waar we die avond gingen eten: Quintonil in Mexico City. Dit restaurant staat op plek 3 op de lijst van wereld beste restaurants. Nu is het niet zo dat ik die lijst elk jaar bijhoud, maar wat een belevenis! En wat een onwijs lief verjaardagscadeau om mee verrast te worden.

Die avond speelde ook het Nederlandse elftal, dus voor het diner hadden we een paar deuren naast het restaurant een plekje gevonden waar we voetbal konden kijken. Daardoor zagen we al een beetje de reuring van het restaurant. Mensen die voor de zaak op de foto gingen, en het hielp met de voorpret.

Ten eerste was de bediening van het restaurant heel goed. Gelukkig helemaal niet stijf of te beleefd, maar het was hier een hele fijne combinatie van warm, grappig en soms een beetje gek.

We kregen een 11-gangen diner, en de meeste groenten en kruiden worden gekweekt op 30 meter van het restaurant af in een stadstuin. Alle borden zagen er zo mooi uit, en het eten was niet normaal lekker. Aan het einde van de hartige gerechten kwamen er vier houten schaaltjes op tafel. Daarin zaten springhanen, vliegende mieren, kevers en larven. Gelukkig vertelden ze dat we die hiervoor al hadden gegeten, en dat we dat vast niet door hadden gehad. Dat klopte gelukkig, en als kind ben ik opgegroeid met maden in de koelkast om mee te vissen. Toch was ik blij dat ik ze niet bewust geproefd, dan wel gezien heb in het eten. Daarna kwamen nog heerlijke zoete gerechten. Tussendoor kreeg ik als verjaardagscadeau nog een kleine rondleiding door het restaurant, met uitleg hoe alles georganiseerd werd. Helemaal voldaan kregen we bij vertrek ook nog een fles huisgemaakte tequila mee.

Ik kan niet beloven dat er hierna geen blogs meer over eten komen.

Blog week 3

Sun, 21 Jun 2026 21:15:25 GMT

Vervoer

De taken tijdens onze wereldreis zijn netjes verdeeld. Joris is verantwoordelijk voor het vervoer. We hebben al allerlei verschillende soorten vervoer gehad. Toen we aan de kust verbleven waren het vooral ferry’s, bootjes, fietsjes en taxi’s. Op Holbox rijden ook taxi’s maar meer als een soort golfkarretjes. Het succes van een kleine boot op open zee is inmiddels bekend. De ferry’s zijn wel leuk, varen een stuk stabieler en er is ook vaak live muziek aan boord.

Tussen de steden reizen we met de bus, die dezelfde naam hebben als de favoriete voetbalclub van mijn broertje: ADO. Die bussen gaan vaak strak op tijd, zijn lekker koel en zitten heerlijk. Tot ongeveer 5 a 6 uur, daarna is elke zithouding onaangenaam.

We hebben ook verschillende soorten taxi’s gebruikt. De grotere taxi’s, autocollectivo hebben we gebruikt om naar Chichen Itza te gaan. Een autocollectivo is een klein busjes dat vaste rondes rijdt maar pas vertrekt als het busje vol zit of de chauffeur het tijd vindt om te gaan. Dat voetbal hier trouwens heel serieus wordt genomen bleek toen er een 3 meter lange televisie in het taxibusje mee moest. Dat de helft van de passagiers daardoor niet normaal kon zitten maakten niemand wat uit.

Met de eerste voetbal wedstrijd van Nederlands elftal hadden we de liefste chauffeur van een ‘kleine’ taxi. Hij had ons in de ochtend al naar de tempel van Chichen Itza gebracht en heeft ons daar een paar uur later ook weer opgehaald. Toen we vertelden dat we graag voetbal wilden kijken, ging hij voor ons op zoek. Hij heeft ons langs verschillende cafés en restaurants gereden en ging elke keer weer verder vragen of ze ergens wisten waar er een groot scherm was. Uiteindelijk was het gelukt en keken we voetbal in een soort buffet restaurant waar grote families voor de zondag brunch kwamen. En ons breed toelachten als ze door hadden waarvoor we voor de tv zaten: Ollanda!!

En vorige week hebben we de nieuwe Maya trein uitgeprobeerd. Die bestaat ongeveer 2 jaar en alle stations zijn daarom ook gloednieuw en de treinen dus ook. Helaas gaan die niet verder naar het Westen van Mexico dan Palenque want tot nu toe is de trein echt onze favoriet.

Gisteren hadden we ons hoogtepunt van vervoer: een 12,5 uur durende busrit van San Cristobal naar Oaxaca. Gelukkig wel met veel tussenstops, de buschauffeur wisselde halverwege, en we hadden de mooiste uitzichten in de bergen. Ik heb inmiddels goede reisziekte medicijnen waar ik eerste uren lekker duf van wordt. Maar met honderden haarspeld-bochten krijg je anders hetzelfde als op een boot. Tijdens de bustoer kon ik tussendoor wel mijn lieve collega's van Pharos een beetje volgen tijdens hun Nacht van de Vluchteling loop. Het voelde heel dubbel om zelf geen meter te bewegen en te weten wat voor inspanning zij deden. Volgend jaar ben ik er weer bij!

Momenteel zijn we in de culinaire hoofdstad van Mexico, Oaxaca. Dus alvast een waarschuwing dat de aankomende foto's alleen maar over eten gaan.

Blog week 1

Sun, 07 Jun 2026 22:55:22 GMT

Vakantie

De vakantie is begonnen in Mexico. Het is 30 graden maar de gevoelstemperatuur is ongeveer 40 graden. We dachten dat wij even moesten wennen maar de eigenaren van ons huidige hotel hadden ook last van de hitte.

We zitten momenteel op eiland Holbox, vlakbij Cancun. En hebben echt een heerlijke suite is een mooi hotel waarvan je zo het strand op loopt. Er rijden geen auto's op het eiland, alleen golfkarretjes als taxi en er zijn geen verharde wegen. Dat geeft een extra vakantie-gevoel.

Joris en ik houden allebei erg van Mexicaans eten, en eten dat thuis ook wel vaker. Maar alles is lekkerder op de plek waar het vandaan komt. De tomaten ruiken lekkerder en de mango's smaken hier zoveel zoeter. We zijn al begonnen met een lijstje van eten te maken: "wat gaan we thuis zelf maken?" Ceviche en Huevos rancheros staan al op dat lijstje.

We drinken veel Margarita's en Mexicaanse biertjes. Witte wijn is hier niet te betalen, en staat ook niet vaak op de kaart bij restaurants. Maar eergisteren hadden we leuk contact met de eigenaar van ons hotel. En alsof hij wist dat ik er wel trek in had, schonk hij mij een witte wijn in van hun 'eigen' voorraad.

Joris heeft voor zijn 40ste verjaardag allemaal leuke dingen om te doen gevraagd. We hebben dus een lijst met opdrachten voor het hele jaar. En het eerste uitje was gisteren al. We hebben een boottocht gemaakt naar de Caribische zee. Het was uren varen, en ik was erg zeeziek. Maar het was de moeite allemaal waard. We gingen met walvishaaien zwemmen. Met een snorkel op kon je naast die enorme beesten zwemmen. Heel onwerkelijk en het maakte je echt wat kleiner. Helaas geen foto's van, want onder water. Dus google maar even op zwemmen met walvis haaien holbox. Dan heb je een goed beeld.

En dan de minder leuke dingen: veel muggenbeten, al vaker verbrand en zeeziek op de boot was echt minder. Maar het minder leuke krijgt ook niet meer dan deze zin in deze blog, want voor de rest genieten we alleen maar.

Morgen gaan we via Playa del Carmen door naar eiland Cozumel om te snorkelen, en Joris ook duiken. Over twee weken schrijf ik waarschijnlijk weer een update. Liefs Thea