40810190

Blog week 11

Mon, 17 Aug 2026 16:26:34 GMT

Kantoordag

Bij een jaar lang reizen komt ook een hoop geregel kijken. Eigenlijk hadden we van tevoren alleen wat dingen in Mexico geregeld. En een globale planning gemaakt naar welke landen we willen en ongeveer hoelang we daar dan blijven.

Maar vanaf het begin in Mexico werd die planning al aangepast. Het was veel te leuk in Mexico-City. En we willen het ook beetje flexibel houden. Dat zorgt er soms voor dat dingen niet meer kunnen, maar het idee dat de aankomende maanden helemaal gepland zouden zijn is ook niks. Soms wisselen we ook last minute, zoals we net voordat we naar Colombia gingen. Toen hebben we besloten om Ecuador helemaal over te slaan. De tijd die we ervoor hadden deed het land geen eer aan. En zo hadden we meer tijd in Colombia, wat heel fijn was.

We proberen 1 keer per week een kantoordag te houden. Dat is nooit een hele dag, maar vaak paar uurtjes op zondag of maandag. Op zondag bel ik vaak ook even met mijn vader en broers via de gezins-groepsapp. En daarna spelen we kantoortje.

De taken zijn tijdens de reis verdeeld:

Joris is hoofd-verantwoordelijke voor de route, reizen en activiteiten.

Ik ben van de hotels, restaurants en het budget. Dat laatste is ook wel zo praktisch want zorgt ervoor dat ik niet elke dag hele luxe hotels boek. Daarnaast past deze verdeling ook precies bij wat we leuk vinden om te doen of uit te zoeken.

Qua volgorde is Joris altijd eerst aan zet. Met een globale planning van wat we in een land willen zien, hoelang we waar zijn en welke dingen we gaan doen of zien. Vaak heb ik dan al wat lijstjes met leuke hotels en restaurants. Als we dichterbij komen, hou ik in de gaten of er nog genoeg opties zijn om te slapen. En heel soms is een hotel of activiteit zo speciaal dat we alleen dat vastleggen en de rest er later omheen plannen. Mijn gouden regel is dat ik minimaal de dag van te voren wil weten waar we slapen. Dat is tot nu toe goed gelukt.

Ik heb zelf een kleine laptop mee. We hebben een excelbestand waarin de algemene planning staat, ons budget en de planning per land of regio. De websites www.reisjunk.nl en www.reisjevrij.nl zijn echt mijn favoriete websites voor routes, dingen te doen, hotels en restaurants. Daarnaast zoek ik per stad nog wat extra dingen op, en sla alles op in Google Maps zodat ik het voor later ook nog eens heb. Dus vraag maar raak als je ooit tips voor restaurants of hotels wil voor een land waar we zijn geweest.

Joris doet veel op zijn nieuwe fairphone en is grote fan om van alles in het heilige reisboek: The Lonely planet op te zoeken. En we krijgen ook veel tips van familie of vrienden.

De plekken waar we kantoortje spelen verschilt heel erg. Als we lekker hotel hebben dan blijven we daar hangen. Soms op een busstation en ook de wachturen op de luchthaven voordat we vliegen zijn handig. En vandaag en gisteren zaten we in een fijn thee of koffietentje. Bijna net als in Amsterdam.

Ook deze blog schrijf ik op kantoordag. Daarnaast maak ik van elk land waar we zijn geweest een fotoboekje voor mijn vader, waar ik een voice-memo bij inspreek met per bladzijde een toelichting. Daarna werk ik het budget bij om te zien of we niet teveel geld uitgeven. Heel streng zijn we niet, en we doen eigenlijk nooit iets niet vanwege het geld. Zo ben ik normaal ook wel, dus of ik de juiste ben op het budget te beheren zullen we volgend jaar zien.

Maar bijvoorbeeld in Peru was ons budget niet echt passend voor hoe duur het eten en slapen is. Ik heb van te voren een budget per week per land gemaakt met hulp van AI. En dat is toch niet altijd even scherp. En er is hier in Peru zoveel te doen dat het activiteitenbudget er ook snel doorheen is. Vaak is de oplossing om paar dagen in een hostel te slapen en dan zijn we wel weer goed. Of een paar dagen toast met sardientjes uit blik als lunch werkt ook goed.

Deze keer geen foto's die kantoordag in beeld brengen. Die zijn namelijk beetje saai met excelschema of websites afbeeldingen. Er staan wel nieuwe foto's van alles wat we in Colombia en Peru hebben meegemaakt.

Blog week 10

Sun, 09 Aug 2026 16:42:43 GMT

Slapen

Zoals beloofd schrijf ik in deze blog wat meer over waar we slapen. Maar allereerst dank voor alle lieve berichten na het ongeluk. We zijn inmiddels van de schrik bijgekomen. Al betrap ik mij er op dat ik soms uit voorzorg kijk hoe diep het naast de kant van de weg is. Vaak denk ik dan dat we het wel wel redden.

Tot nu toe hebben we geslapen op verschillende plekken:

4 hostels, waarvan 2 keer op een slaapzaal en 2 keer in een ‘privé’ kamer
1 keer in een Airbnb in Mexico City
1 keer bij vrienden Misha en María in Medellín
De rest in hotels waarvan de meeste keren op een kamer en soms hadden we meer een huisje of appartementje op een terrein.

We hebben drie keer in een ronde kamer geslapen. Toevallig alle drie de keren in Costa Rica. De eerste keer was in een soort iglo in Manuel Antonio. De witte huisjes waren rondom het zwembad geplaatst. Doordat het van binnen ook helemaal wit was ingericht gaf het heel veel rust. De tweede ronde variant was minder een succes. Het was een 2-persoons cyclinder kamer. Het zag er van te voren leuk uit, maar omdat het alle dagen regende in La Fortuna voelde het toch erg als kamperen. Onze laatste avond in de bergen sliepen we in een supermooi koepelhuisje met glazen ramen. Wat echt het gevoel was alsof je in de natuur sliep, en dan zonder muggen.

De meeste luxe slaapplek was ons verblijf aan het begin in Holbox. We hadden een ‘kamer’ van twee verdiepingen. Bij ons aankomst kregen we een heerlijke snack en welkomstdrankje. En het lag direct aan zee.

De minste luxe slaapplek wat het hostel in Oaxaca. We lagen op een tien persoonskamer. Nou hielp het niet dat we midden in de nacht aankwamen. Anders hadden we mischien gedurende de avond wat kunnen wennen aan de geuren in de kamer. Het was een vieze combinatie van zweet, bier en badkamer-dampen. Hierna waren we weer even klaar met grote slaapzalen.

De plek waar ik mij het meeste thuis voelden was bij María en Misha in Medellín. Ze hebben een prachtig huis en we hadden onze eigen badkamer. En ik werd blij van zoiets kleins als dat je met raam open kan slapen zonder dat je geprikt wordt door de muggen. En van weer zelf kunnen koken en wassen. We kregen elke ochtend Arepa met zachte kaas als ontbijt. En Joris en ik hebben een avond uitgebreid gekookt. We probeerden de heerlijk Sikil Pa’ak te maken die we in Quintonil aten. En keken BenB Vol liefde op de beamer.

Blog week 8

Mon, 27 Jul 2026 01:52:44 GMT

Onderweg

Deze week wilde ik eigenlijk een blog schrijven over hotels, hostels en andere slaapplekken.
Want we hebben al op veel mooie, en minder mooie plekken geslapen. Maar dat komt later.

Want afgelopen week hebben we een ernstig auto ongeluk gehad. Allereerst: WE ZIJN OK!

We hadden vanuit San José een auto gehuurd om de bergen van La Fortuna en Monteverde in te gaan. De wegen zijn in de bergen heel smal en met heel veel bochten. Maar het uitzicht is prachtig, en eigenlijk reden we best lekker naar onze bestemming. We kwamen nog een grappige Duitse bakkerij tegen. Maar in een bocht richting Monteverde raakte Joris met zijn voorwiel klein beetje van de weg af met sturen. En toen raakten we van de weg. In eerste instantie kwamen we stil in de berm tegen wat bosjes en struiken. Maar we stonden te schuin en toen kantelde de auto zo via de zijkant van de auto de helling af. We zijn met de auto een paar rondjes over de kop gegaan, en uiteindelijk 30 meter lager in het weiland van een boer tot stilstand gekomen.

Toen we naar beneden kantelden dacht ik echt dat we er geweest waren. Maar terwijl we naar beneden stuiterden leek het als in een film. Langzaam en toch ook snel. De auto beschermt veel beter dan ik had gedacht, en dankzij de gordel kwamen we heelhuids beneden. Van de auto was niet veel meer over, maar wij zijn er heel goed vanaf gekomen. Met alleen wat kleine wondjes van glas, en wat blauwe plekken hadden we een engeltje op onze schouder.

Er stonden gelijk allemaal mensen bovenaan de weg, om te kijken hoe het met ons ging. Ze hielpen ons omhoog, haalden onze spullen uit de auto en brachten ons naar een restaurant. Zelfs mijn voeten werden gewassen van alle modder die erop zat, omdat ik door de schrik een beetje wazig voor mij uit keek. Daarna zijn we door de eigenaar van het restaurant geholpen om alles te regelen. En zijn vrouw heeft ons hotel gebeld om alvast aan te kondigen dat we een ongeluk hadden gehad. Heel bijzonder om te zien hoe lief iedereen voor ons was. We hebben achteraf een bos bloemen laten bezorgen bij hen om nogmaals te bedanken.

In het restaurant hebben we paar uur op een man van de verzekering gewacht, en daarna zijn we door een taxi die de verhuur regelde naar ons hotel gebracht. Omdat de mensen van het hotel van het ongeluk wisten, werden we daar ook gelijk liefdevol ontvangen. En konden we van de schrik bijkomen. De dag erna hebben nog een check bij medisch centrum gehad. Bij mij nog een foto van mijn nek gemaakt, want die was wat stijf. Maar alles was en is in orde!

De volgende dag kregen we gelijk een nieuwe huurauto, en de dagen erna hebben we nog gewandeld door de mooie bergen in Monteverde. Daarna moesten we nog 3 uur terugrijden naar San José, dat vond ik best spannend. Maar we hebben de 2e auto veilig kunnen terugbrengen naar de autoverhuur.

Daarna zijn we doorgevolgen naar Medellin in Colombia. En logeren we bij vrienden Misha en Maria. Extra fijn om na het ongeluk bij bekenden te zijn. En we zijn afgelopen week naar Jericó geweest. Dat is een schattig stadje in de bergen van Colombia. Weer een weg vol smalle bochten, maar gelukkig kent Misha de weg goed. We hebben erg genoten, en gaan vanaf morgen Medellin verder verkennen.

Onderaan deze blog staan nog wat foto's van de auto van het ongeluk. Dat voelt ook een beetje als ramptoerisme, maar is vooral om beetje beeld te geven aan dit verhaal.

Blog week 6

Sun, 12 Jul 2026 20:02:54 GMT

Voetbal

Eigenlijk had ik nooit gedacht dat ik een blog over voetbal zou schrijven. Maar zowel in Mexico, als in Costa Rica leeft het WK heel erg. We hebben de afgelopen tijd op zoveel verschillende plekken al een wedstrijd gekeken. Soms omdat het overdag zo warm is dat 2 uurtjes in de airco, of uit de zon een lekkere verkoeling is. Of omdat we op een bus, trein of ferry wachtten. Maar vaak omdat er overal op straat schermen staan, en je komt er niet onderuit. Met twee broers en een vader die alledrie van voetbal houden, heb ik deels geaccepteerd dat het een onderdeel van mijn leven is.

We hebben met de familie van mijn vader een WK-poule. Mijn broer Peter staat vanaf het begin bovenaan, en iedereen weet dat hij gaat winnen. Er is een aparte groepsapp gemaakt, omdat niet iedereen van de familie Duijnhoven van voetbal houdt. En ik vind het erg gezellig om op die manier contact te hebben. Door het tijdsverschil is mijn meest gestelde vraag: Wie kijkt er?

De eerste wedstrijd van Mexico keken we aan het begin van onze reis, op het eiland Cozumel. We zouden daarna de ferry terug naar het vaste land nemen. En de hele zaak was ingericht met vlaggen, versieringen en in elke hoek een groot scherm. In het restaurant in Chichen Itza werd ter plekke een nieuw tv-abonnement afgesloten om ons een wedstrijd van Nederland te laten kijken. We hebben daar een grote fooi achtergelaten om hopelijk de kosten mee te betalen.

Maar toen we in Mexico City aankwamen werd het echt feest. De wedstrijd tussen Mexico en Tsjechië wilden we eigenlijk op een buitenscherm in de stad kijken, maar toen het ging regenen zijn we een restaurant ingegaan. Daar werd het groot feest na afloop van de wedstrijd, en kwam ik achter het line-dans talent van Joris. Het leukste vond ik dat veel families met 3 generaties kwamen voetbal kijken. We hebben vrienden gemaakt met Marco en zijn familie, en zijn de volgende wedstrijd daar weer gaan kijken. Dat eindigde in tequila drinken met de 80+ oude vader van Marco en de polonaise. Na afloop was het chaos in de hele stad.

Op het vliegveld van Mexico City worden bovenaan het vertrektijdenbord de tijden van de wedstrijden van die dag genoemd. Wat je daar precies mee moet als je gaat vliegen weet niemand, maar het geeft wel de urgentie van het WK aan. En ook bij aankomst is Costa Rica was het in San Jose gelijk aan. Een winkel voor tv-schermen is ook een prima plek om voetbal te kijken, en bij het busstation werd zodra er gescoord was door Argentinië, de tv even hard gezet zodat iedereen die zat te wachten de stand wist. De wedstrijd tussen Belgie en Amerika hebben we in een oud vliegtuig gekeken in Manuel Antonio.

Mijn haat-liefde verhouding met voetbal is door de sfeer in Mexico tijdens dit WK toch echt naar de liefde kant gebracht. Wat een feest is het!

Blog week 4

Mon, 29 Jun 2026 01:13:23 GMT

Eten

Deze blog kon niet lang uitblijven. Zoals jullie weten leef ik voor lekker eten.

Vorige week waren we in Oaxaca, de culinaire hoofdstad van Mexico. En afgelopen donderdag was ik jarig, en had Joris al maanden geleden een reservering voor een restaurant gedaan. Waar we precies gingen eten was tot in de ochtend een verrassing. Dus na deze hoogtepunten met eten, toch maar een extra blog ingelast.

Vanuit ons hostel in Oaxaca hebben we met groepje een streetfood toer met een gids gedaan. Daarmee langs 6 verschillende tentjes op verschillende markten geweest. Het eten van insekten is in heel Mexico erg normaal, en dat was dan ook een stop op de markt. Daarnaast heeft Oaxaca zijn eigen kaas, quesillo, wat een beetje op mozzarella lijkt maar dan wat meer in strengen is. Op de foto hieronder is het goed te zien. Verder een soort mais-chocolade melk (tejate), bbq gerechten en zoete dingen.

Voordat we met de bus naar Oaxaca reden hadden we deze Netflix docu gekeken: Street Food: Latin America . De ster van deze docu is Doña Vale. Zij maakt met haar speciale morita saus de lekkerste Memelas (hieronder). Dat zijn kleine tortillas van blauw maismeel met die heerlijke saus en de lokale quesillo kaas. Die moesten we natuurlijk proeven! Ze kosten nog geen euro per stuk, en smaken heerlijk.

Op mijn verjaardag kreeg ik in de ochetend dan eindelijk te horen waar we die avond gingen eten: Quintonil in Mexico City. Dit restaurant staat op plek 3 op de lijst van wereld beste restaurants. Nu is het niet zo dat ik die lijst elk jaar bijhoud, maar wat een belevenis! En wat een onwijs lief verjaardagscadeau om mee verrast te worden.

Die avond speelde ook het Nederlandse elftal, dus voor het diner hadden we een paar deuren naast het restaurant een plekje gevonden waar we voetbal konden kijken. Daardoor zagen we al een beetje de reuring van het restaurant. Mensen die voor de zaak op de foto gingen, en het hielp met de voorpret.

Ten eerste was de bediening van het restaurant heel goed. Gelukkig helemaal niet stijf of te beleefd, maar het was hier een hele fijne combinatie van warm, grappig en soms een beetje gek.

We kregen een 11-gangen diner, en de meeste groenten en kruiden worden gekweekt op 30 meter van het restaurant af in een stadstuin. Alle borden zagen er zo mooi uit, en het eten was niet normaal lekker. Aan het einde van de hartige gerechten kwamen er vier houten schaaltjes op tafel. Daarin zaten springhanen, vliegende mieren, kevers en larven. Gelukkig vertelden ze dat we die hiervoor al hadden gegeten, en dat we dat vast niet door hadden gehad. Dat klopte gelukkig, en als kind ben ik opgegroeid met maden in de koelkast om mee te vissen. Toch was ik blij dat ik ze niet bewust geproefd, dan wel gezien heb in het eten. Daarna kwamen nog heerlijke zoete gerechten. Tussendoor kreeg ik als verjaardagscadeau nog een kleine rondleiding door het restaurant, met uitleg hoe alles georganiseerd werd. Helemaal voldaan kregen we bij vertrek ook nog een fles huisgemaakte tequila mee.

Ik kan niet beloven dat er hierna geen blogs meer over eten komen.

Blog week 3

Sun, 21 Jun 2026 21:15:25 GMT

Vervoer

De taken tijdens onze wereldreis zijn netjes verdeeld. Joris is verantwoordelijk voor het vervoer. We hebben al allerlei verschillende soorten vervoer gehad. Toen we aan de kust verbleven waren het vooral ferry’s, bootjes, fietsjes en taxi’s. Op Holbox rijden ook taxi’s maar meer als een soort golfkarretjes. Het succes van een kleine boot op open zee is inmiddels bekend. De ferry’s zijn wel leuk, varen een stuk stabieler en er is ook vaak live muziek aan boord.

Tussen de steden reizen we met de bus, die dezelfde naam hebben als de favoriete voetbalclub van mijn broertje: ADO. Die bussen gaan vaak strak op tijd, zijn lekker koel en zitten heerlijk. Tot ongeveer 5 a 6 uur, daarna is elke zithouding onaangenaam.

We hebben ook verschillende soorten taxi’s gebruikt. De grotere taxi’s, autocollectivo hebben we gebruikt om naar Chichen Itza te gaan. Een autocollectivo is een klein busjes dat vaste rondes rijdt maar pas vertrekt als het busje vol zit of de chauffeur het tijd vindt om te gaan. Dat voetbal hier trouwens heel serieus wordt genomen bleek toen er een 3 meter lange televisie in het taxibusje mee moest. Dat de helft van de passagiers daardoor niet normaal kon zitten maakten niemand wat uit.

Met de eerste voetbal wedstrijd van Nederlands elftal hadden we de liefste chauffeur van een ‘kleine’ taxi. Hij had ons in de ochtend al naar de tempel van Chichen Itza gebracht en heeft ons daar een paar uur later ook weer opgehaald. Toen we vertelden dat we graag voetbal wilden kijken, ging hij voor ons op zoek. Hij heeft ons langs verschillende cafés en restaurants gereden en ging elke keer weer verder vragen of ze ergens wisten waar er een groot scherm was. Uiteindelijk was het gelukt en keken we voetbal in een soort buffet restaurant waar grote families voor de zondag brunch kwamen. En ons breed toelachten als ze door hadden waarvoor we voor de tv zaten: Ollanda!!

En vorige week hebben we de nieuwe Maya trein uitgeprobeerd. Die bestaat ongeveer 2 jaar en alle stations zijn daarom ook gloednieuw en de treinen dus ook. Helaas gaan die niet verder naar het Westen van Mexico dan Palenque want tot nu toe is de trein echt onze favoriet.

Gisteren hadden we ons hoogtepunt van vervoer: een 12,5 uur durende busrit van San Cristobal naar Oaxaca. Gelukkig wel met veel tussenstops, de buschauffeur wisselde halverwege, en we hadden de mooiste uitzichten in de bergen. Ik heb inmiddels goede reisziekte medicijnen waar ik eerste uren lekker duf van wordt. Maar met honderden haarspeld-bochten krijg je anders hetzelfde als op een boot. Tijdens de bustoer kon ik tussendoor wel mijn lieve collega's van Pharos een beetje volgen tijdens hun Nacht van de Vluchteling loop. Het voelde heel dubbel om zelf geen meter te bewegen en te weten wat voor inspanning zij deden. Volgend jaar ben ik er weer bij!

Momenteel zijn we in de culinaire hoofdstad van Mexico, Oaxaca. Dus alvast een waarschuwing dat de aankomende foto's alleen maar over eten gaan.

Blog week 1

Sun, 07 Jun 2026 22:55:22 GMT

Vakantie

De vakantie is begonnen in Mexico. Het is 30 graden maar de gevoelstemperatuur is ongeveer 40 graden. We dachten dat wij even moesten wennen maar de eigenaren van ons huidige hotel hadden ook last van de hitte.

We zitten momenteel op eiland Holbox, vlakbij Cancun. En hebben echt een heerlijke suite is een mooi hotel waarvan je zo het strand op loopt. Er rijden geen auto's op het eiland, alleen golfkarretjes als taxi en er zijn geen verharde wegen. Dat geeft een extra vakantie-gevoel.

Joris en ik houden allebei erg van Mexicaans eten, en eten dat thuis ook wel vaker. Maar alles is lekkerder op de plek waar het vandaan komt. De tomaten ruiken lekkerder en de mango's smaken hier zoveel zoeter. We zijn al begonnen met een lijstje van eten te maken: "wat gaan we thuis zelf maken?" Ceviche en Huevos rancheros staan al op dat lijstje.

We drinken veel Margarita's en Mexicaanse biertjes. Witte wijn is hier niet te betalen, en staat ook niet vaak op de kaart bij restaurants. Maar eergisteren hadden we leuk contact met de eigenaar van ons hotel. En alsof hij wist dat ik er wel trek in had, schonk hij mij een witte wijn in van hun 'eigen' voorraad.

Joris heeft voor zijn 40ste verjaardag allemaal leuke dingen om te doen gevraagd. We hebben dus een lijst met opdrachten voor het hele jaar. En het eerste uitje was gisteren al. We hebben een boottocht gemaakt naar de Caribische zee. Het was uren varen, en ik was erg zeeziek. Maar het was de moeite allemaal waard. We gingen met walvishaaien zwemmen. Met een snorkel op kon je naast die enorme beesten zwemmen. Heel onwerkelijk en het maakte je echt wat kleiner. Helaas geen foto's van, want onder water. Dus google maar even op zwemmen met walvis haaien holbox. Dan heb je een goed beeld.

En dan de minder leuke dingen: veel muggenbeten, al vaker verbrand en zeeziek op de boot was echt minder. Maar het minder leuke krijgt ook niet meer dan deze zin in deze blog, want voor de rest genieten we alleen maar.

Morgen gaan we via Playa del Carmen door naar eiland Cozumel om te snorkelen, en Joris ook duiken. Over twee weken schrijf ik waarschijnlijk weer een update. Liefs Thea