Blog week 3

Vervoer

De taken tijdens onze wereldreis zijn netjes verdeeld. Joris is verantwoordelijk voor het vervoer. We hebben al allerlei verschillende soorten vervoer gehad. Toen we aan de kust verbleven waren het vooral ferry’s, bootjes, fietsjes en taxi’s. Op Holbox rijden ook taxi’s maar meer als een soort golfkarretjes. Het succes van een kleine boot op open zee is inmiddels bekend. De ferry’s zijn wel leuk, varen een stuk stabieler en er is ook vaak live muziek aan boord. 

Tussen de steden reizen we met de bus, die dezelfde naam hebben als de favoriete voetbalclub van mijn broertje: ADO. Die bussen gaan vaak strak op tijd, zijn lekker koel en zitten heerlijk. Tot ongeveer 5 a 6 uur, daarna is elke zithouding onaangenaam.

We hebben ook verschillende soorten taxi’s gebruikt. De grotere taxi’s, autocollectivo hebben we gebruikt om naar Chichen Itza te gaan. Een autocollectivo is een klein busjes dat vaste rondes rijdt maar pas vertrekt als het busje vol zit of de chauffeur het tijd vindt om te gaan. Dat voetbal hier trouwens heel serieus wordt genomen bleek toen er een 3 meter lange televisie in het taxibusje mee moest. Dat de helft van de passagiers daardoor niet normaal kon zitten maakten niemand wat uit.

Met de eerste voetbal wedstrijd van Nederlands elftal hadden we de liefste chauffeur van een ‘kleine’ taxi. Hij had ons in de ochtend al naar de tempel van Chichen Itza gebracht en heeft ons daar een paar uur later ook weer opgehaald. Toen we vertelden dat we graag voetbal wilden kijken, ging hij voor ons op zoek. Hij heeft ons langs verschillende cafés en restaurants gereden en ging elke keer weer verder vragen of ze ergens wisten waar er een groot scherm was. Uiteindelijk was het gelukt en keken we voetbal in een soort buffet restaurant waar grote families voor de zondag brunch kwamen. En ons breed toelachten als ze door hadden waarvoor we voor de tv zaten: Ollanda!! 

En vorige week hebben we de nieuwe Maya trein uitgeprobeerd. Die bestaat ongeveer 2 jaar en alle stations zijn daarom ook gloednieuw en de treinen dus ook. Helaas gaan die niet verder naar het Westen van Mexico dan Palenque want tot nu toe is de trein echt onze favoriet. 

Gisteren hadden we ons hoogtepunt van vervoer: een 12,5 uur durende busrit van San Cristobal naar Oaxaca. Gelukkig wel met veel tussenstops, de buschauffeur wisselde halverwege, en we hadden de mooiste uitzichten in de bergen. Ik heb inmiddels goede reisziekte medicijnen waar ik eerste uren lekker duf van wordt. Maar met honderden haarspeld-bochten krijg je anders hetzelfde als op een boot. Tijdens de bustoer kon ik tussendoor wel mijn lieve collega's van Pharos een beetje volgen tijdens hun Nacht van de Vluchteling loop. Het voelde heel dubbel om zelf geen meter te bewegen en te weten wat voor inspanning zij deden. Volgend jaar ben ik er weer bij!

Momenteel zijn we in de culinaire hoofdstad van Mexico, Oaxaca. Dus alvast een waarschuwing dat de aankomende foto's alleen maar over eten gaan.